Eurovision 2009

Τελειώνουν τα ψέμματα κύριοι. Πλησιάζει η ώρα...

Μετά τις προτροπές των φίλων του μπλογκ, και ιδιαίτερα του Καραίσκου και του Βάρσου που είναι και μεγάλος φαν, αναγκάστηκα να δημιουργήσω αυτό το ποστ, ώστε να έχουμε όλοι τη δυνατότητα να ανταλλάξουμε προγνωστικά και απόψεις για την κορυφαία αυτή στιγμή της Ευραπαϊκής κουλτούρας, που μάλιστα θα διεξαχθεί και παρουσία του Παράκλητου.

Nuff said, λοιπον, δικό σας...

Αγρανάπαυσις

Θα ελαττώσω την παρουσία μου στο ιστολόγιο λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων. Παραδίδω τη σκυτάλη του αντιμινιστράτορα στον Βάρσο, και προσδοκώ μπλογκοανάσταση Καραίσκου, πάντα με ευπρέπεια και κοσμι(κ)ότητα στα πλαίσια της Ευθύνης του ανθρωπισμού.

Να ευχαριστήσω και τους φίλους ειδικά από το εξωτερικό, που συμμετέχουν. Να πω ότι μας ενδιαφέρουν τυχόν ανταποκριτές από ΗΠΑ και Τουρκία, καθώς και τις κλασσικές Γαλλογερμανία και Ηνωμένο Βασίλειο.

Libertarian centrists rock !

Χρειάζεται σε αυτή την συγκυρία η πλήρης στήριξη των δυνάμεων που εκφράζουν τον φιλελεύθερο κεντρώο χώρο, έτσι ώστε αυτός να έχει κοινοβουλευτική εκπροσώπηση από τις επόμενες ευρωεκλογές και βουλευτικές εκλογές.

Σε μια εποχή που αναδεικνύεται η πλήρης απογοήτευση των πολιτών από τις οικονομικές και κομματικές φατρίες οι οποίες λυμαίνονται τον τόπο εδώ και δεκαετίες, είναι απαραίτητη η ενδυνάμωση εκείνων των πολιτικών συνιστωσών που εκφράζουν τον ορθολογισμό και την ψύχραιμη αντιμετώπιση των προβλημάτων. Δεν τιμά την λογική το γεγονός ότι η αντιπολίτευση ασκείται σήμερα μόνο από τους καταστροφείς του ΣΥΡΙΖΑ, τους δογματικούς σταλινικούς του ΚΚΕ, ή τους κραυγάζοντες του ΛΑΟΣ.

H διογκούμενη λαϊκή δυσφορία πρέπει να μεταφραστεί σε τιμωρία των φατριών του δικομματικού κατεστημένου εξουσίας που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι ο προσπορισμός πλούτου, η προώθηση των τέκνων (βιολογικών ή κομματικών) και η εξυπηρέτηση φίλιων συμφερόντων εις βάρος της πλειοψηφίας. Η δυσφορία αυτή δεν είναι τυχαία αλλά εδράζεται σε παγιωμένες αντιλήψεις και προβλήματα που οι φατρίες αδυνατούν να διορθώσουν. Χαρακτηριστικά, είναι κουραστικό να επαναλάβει κανείς "επιτυχίες" τους, όπως πχ.:

- Η μετριοκρατία η οποία ανάγει πολιτικούς (παιδιά συνήθως του κομματικού σωλήνα και της κομματικής επετηρίδας, με μηδενικές περγαμηνές στον επαγγελματικό ανταγωνισμό) σε "σωτήρες" προβλημάτων πολλαπλασίων των δυνατοτήτων τους.

- Η αποθράσυνση των μαφιόζων επιχειρηματιών που μέσα από το πολιτικό-οικονομικό-αθλητικό-εκδοτικό πλέγμα διοικούν την Ελλάδα πλουτίζοντες, αφαιμάσσοντας πόρους από το γιγαντιαίο κράτος. Δεν είναι τυχαία η στήριξη από τους μαφιόζους αυτούς, των δυνάμεων που τάσσονται ιδεολογικά υπέρ του κρατισμού, και συκοφαντούν λυσσαλέα ή και γελοιοποιούν μέχρι εξαφάνισης όποιους πιστεύουν στη μείωση του κράτους. Η ενημέρωση των πολιτών στην Ελλάδα έχει την ατυχία να βρίσκεται σε "χέρια" δημοσιογράφων-υπαλλήλων που θήτευσαν στην συντριπτική τους πλειοψηφία στο ψέμα των μαρξιστικών κομματικών οργανώσεων (ΚΝΕ, ΚΟΒ, Ρηγας, κοκ.)

Η μόνη ελπίδα κατά την άποψή μου είναι η μήτρα που εδράζεται στον φιλελεύθερο κεντρώο χώρο. Δεν λαϊκίζει (βλ. ΠΑΣΟΚ, Αριστερά) ούτε ηθικολογεί (βλ. ΝΔ, Δεξιά), απλά πρεσβεύει την ιδεολογία που αποδεικνύεται διαχρονικά ότι θριαμβεύει παγκοσμίως (βλ. Δύση, ανατολικοευρωπαϊκές χώρες, Κίνα, Ινδία, κλπ.), όπου και οι πάμφτωχοι παρίες έχουν αποκτήσει πλέον την δυνατότητα να εκμεταλλευτούν οι ίδιοι τον μόχθο τους, να απελευθερωθούν από δυνάμεις καταπίεσης και χειραγώγησης και να απευθυνθούν στην παγκόσμια αγορά.

Είναι κέρδος να εκφραστούν και κοινοβουλευτικά οι δυνάμεις αυτές καθώς οι πολιτικές που κατά καιρούς πρότειναν ή προσπάθησαν να εφαρμόσουν δικαιώνονται από τις εξελίξεις, καθώς με καθυστέρηση δεκαετιών (βλ. Ολυμπιακή, ΟΤΕ, κλπ.) εφαρμόζονται διστακτικά από τις φατρίες της εξουσίας. ΄

Πρέπει να δώσουμε μήνυμα αποδυνάμωσης των φατριών της εξουσίας. Σε ό,τι αφορά δέ τον χώρο της αντιπολίτευσης, δεν μπορεί ο αντιπολιτευτικός λόγος να μονοπωλείται από την Αριστερά της ανωριμότητας, του ψέματος και των ολέθριων μαρξιστικών φλιναφημάτων του παρελθόντος αιώνα.

Δεν νομίζω κανείς εχέφρων πολίτης να διαφωνεί με την λογική. Οι κεντρώοι, φιλελεύθεροι πολίτες πρέπει επιτέλους να έχουν αυτοτελή κοινοβουλευτική φωνή και παρουσία.

Επανεμφάνιση Καραΐσκου ?

Μεγάλοι Έλληνες – Οι επικρατέστεροι

«Οι Έλληνες είμαστε γεννημένοι να είμαστε πρώτοι. Είναι στο DNA του Έλληνα να είναι νικητής”, Φάνη Χαλκιά, 2004

Οι «ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ» είναι η φιλόδοξη υπερπαραγωγή του ιστολόγιου pentakatharidis, βασισμένη σ' ένα format του BBC.

Παρά τις αμέτρητες δυσκολίες και προσκόμματα που συναντήσαμε από ντόπια (βλ.Κόκκαλης, Βαρδινογιάννης, Βωβός, Αλαφούζος, απόπειρα αντιγραφής από τον ΣΚΑΙ) αλλά κυρίως διεθνή συμφέροντα που τρέμουν στην ιδεά της ανάδειξης της ελληνικής ανωτερότητας και αρετής (βλ. AIPAC, Soros Foundations Network, και δύο φιλοισραηλινά think tanks), η ανάδειξη των κορυφαίων Ελλήνων είναι γεγονός.

Σκοπός της προσπάθειας αυτής ήταν να αναδείξει τον μεγαλύτερο Έλληνα/Ελληνίδα όλων των εποχών. Η ομολογουμένως δύσκολη τελική επιλογή των επικρατεστέρων έγινε μέσα από προσωπικότητες που έχουν γράψει με χρυσά γράμματα τη δική τους ιστορία, συμβάλλοντας καθοριστικά στην πολιτική ζωή, στον αθλητισμό, στα γράμματα, στις τέχνες και στην πρόοδο της χώρας.

Η διεύθυνση και οι συνεργάτες του ιστολογίου προσβλέπουν στην άντληση πολύτιμων συμπερασμάτων από το εγχείρημα, καθώς η ανάδειξη των προσωπικοτήτων θα βοηθήσει τους έλληνες:

α) να εντρυφήσουν στις αρετές των λαμπρών αυτών συμπατριωτών μας και να διαμορφώσουν συνεπώς πρότυπα για την γενιά τους αλλά και τις επόμενες γενεές,

β) να συνειδητοποιήσουν την ανωτερότητα και μοναδικότητα της ελληνικής φυλής ώστε να αμυνθούν έτσι καλύτερα ενάντια στις αναρίθμητες επιβουλές κατά του ελληνισμού.

Όπως καταδεικνύεται και από την κατωτέρω εμφαίνουσα κατηγοριοποιμένη επιλογή, η πληθώρα εκπληκτικών νεοελλήνων και η απαράμιλλη συνεισφορά τους, ο καθένας από το δικό του μετερίζι, καθιστά πολύ δύσκολη την εκλογή ενός κορυφαίου εξ' αυτών.

Η διεύθυνση του ιστολογίου, πιστή στις νεοελληνικές αξίες και αρχές και μακριά από την ευκολία του (ξενόφερτου) συνοικιακού καφενειακού φιλοσοφιμού, παρουσιάζει με υπερηφάνεια τους Αριστους των Αρίστων και καλεί τον ελληνικό λαό να συμμετάσχει σ' αυτο το ελληνικό γαϊτανάκι, γαϊτανάκι ζωής κι ελπίδας θα έλεγα, με τις δικές του επιλογές και υποδείξεις.

Τα χρυσά παιδιά των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 ας είναι ο φάρος που φωτίζει το δρόμο της προόδου και του τίμιου ευ αγωνίζεσθαι. Αυτά τα χαρακτηριστικά σε συνδυασμό με την ελληνική ψυχή είναι που μας διαφοροποιούν από όλους τους άλλους λαούς κι έχουν καταστήσει ό,τιδήποτε ελληνικό συνώνυμο της ποιότητας και της τιμιότητας. Όπως είπε και η Φανή, το έχουμε στο DNA μας. Εμείς προσθέτουμε, το οφείλουμε στα παιδιά μας.


Πολιτική
Α. Παυλίδης, ΣΥΡΙΖΑ (ολόκληρος), Δ. Αβραμόπουλος, Π. Ψωμιάδης, Μ. Κουτσογιωργας

Οικονομία
Γ. Κοσκοτας, Ηγούμενος Εφραιμ, Μοναχός Αρσένιος, Οικ. Πελέκη και γαμπρός, Δ. Τσοβόλας

Αθλητισμός
Φ. Χαλκιά, Κ. Θάνου, Κ. Κεντέρης, Α. Τσουμελέκα, Χ. Ιακώβου

Θέατρο
Λ. Λαζόπουλος, Ν. Λυκομήτρος, Μιχάλης Μόσιος («Ταμτάκος στο Ναυτικό», κ.α.)

Τραγούδι
Bang, Γ. Ζουγανέλης, Ν. Καρβέλας, Χριστόδουλος Ξηρός.

Συγγραφή
Δ. Λιακόπουλος ("Ο Καιρός Γαρ Εγγύς", "Γιατί και πώς ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ", "Γη ο Πλανήτης των Ελλήνων")

Ποίηση
Δ. Ιατρόπουλος

Τηλεόραση
Σία Λιαροπούλου, Τ. Στεφανίδου

Παιδεία
Λ. Απέκης, Γ. Μαϊστρος, Δ. Μπράτης

Δημοσιογραφία
Γ. Παπαγιάννης, Ά. Σπίνος, Θ. Αναστασιάδης, Μ. Καψής, Χ. Παζβαντίδης.

Ένοπλες Δυνάμεις
Δ. Κουφοντίνας, Χ. Ξηρός (Χριστόδουλος)

Bloggers
Marwood, Πιτσιρίκος

Πρόοδος της χώρας - Universal Genius
Καραϊσκος

Φαυλόπουλοι

Σε συνέχεια σχολίου του ορκισμένου εχθρού της "δημοκρατίας" Βάρσου για τους ιδιοτελείς σκοπούς της εξουσίας που πολλές φορές κρύβονται πίσω από "πατριωτικά" λόγια και πράξεις καθώς και της σκέψης του Βαψομαλλιά για την εφικτή Πολιτεία.

Aνατέμνοντας την αποσύνθεση της "κατακερματισμένης κοινωνίας της ιδιοτέλειας" που ανέφερα σε προηγούμενες αναρτήσεις, παρατηρεί κανείς σε πρόσφατη αρθρογραφία (βλ. Καθημερινή, Βήμα Κυριακής 15.02.09), ότι οι ρίζες του φαινομένου ανάγονται στα χρόνια της ίδρυσης του νεοελληνικού κράτους, η μορφή-κακέκτυπο του οποίου δεν προέκυψε από μακροχρόνιες ιστορικές ζυμώσεις αλλά από την επιβουλή του ξένου παράγοντα.

Η πολιτική λειτουργία του νέου κράτους συνέχισε να πολιορκείται από τους "μεσάζοντες" της εξουσίας. Προσαρμοζόμενα στην νέα πραγματικότητα, τα πολιτικοοικονομικά συμφέροντα ανασυντάσσονται ταχύτατα την αυγή της δημιουργίας του νέοελληνικού κράτους. Διεκδικούν, με την μορφή αλληλοσπαρασσόμενων φατριών, κομμάτι από την λεία και την δημόσια περιουσία, κάτι που πολύ σωστά διαπιστώνει από τότε η Αριστερά. Τότε, όπως και σήμερα, η πολιτική λειτουργία εκφυλίζεται σε μάχη για την νομή της εξουσίας ενώ η πραγματική διαχείριση του κράτους υποβαθμίζεται σε πάρεργο.

Οι έλληνες στην Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν ήταν οργανωμένοι σε αστικά κέντρα αλλά σε μικρές κοινότητες της υπαίθρου. Εθισμένοι στην μακραίωνη ξένη επικυριαρχία, είχαν επαφή με την (οθωμανική) εξουσία μόνο μέσω μεσαζόντων. Η μετάβαση στο νεοσυσταθέν κράτος δεν άλλαξε δραματικά την εικόνα καθώς την Οθωμανική διαδέχθηκε η Βαυαρική επικυριαρχία δια των εντεταλμένων θεσμικών οργάνων του νέου κράτους (Βουλή, κυβέρνηση, δημοσιοϋπαλληλία), θεσμοί ανεξέλεγκτοι που ΔΕΝ λειτουργούσαν με γνώμονα την βούληση και τα συμφέροντα των Ελλήνων της υπαίθρου. Μοιραία, το νέο σχήμα του "εθνικού κράτους" δεν άργησε να ταυτιστεί στις συνειδήσεις των ελλήνων με την απελθούσα εξουσία του "τούρκου αγά". Η επαφή του λαού με την εξουσία απαιτούσε εκ νέου την μεσολάβηση εκμαυλισμένων μεσαζόντων.

Κάπως έτσι λοιπόν έχουμε διαχρονικά εκπαιδευθεί να θεωρούμε την εξουσία ώς τύραννο δυνάστη και οχι ως εργαλείο ανάπτυξης της χώρας. Μόνον ως μέσον προσπορισμού ατομικού οφέλους με ρουσφέτια και κομματικούς μεσάζοντες, με την ελπίδα να αρπάξουμε κι εμείς ένα ισχνό κομμάτι από την θηριώδη λεία. Ως αποτέλεσμα, η διαφθορά διαπερνά όλη την σπονδυλική στήλη της κοινωνίας, ενώ ο λαϊκισμός ντύνει εσχάτως και με ταξικά ηθικό μανδύα την μικροδιαφθορά.

Το χειρότερο είναι ότι, λυσσαλέα, σε κάθε εκσυγχρονιστική απόπειρα μείωσής του υπέρογκου κράτους και επιβολής της αξιοκρατίας, αντιδρούν παραδοσιακά οι καταληστευτές του, τα παράσιτα και οι κάθε λογής μεσάζοντες που ζούν απ' αυτό. Η αριστερή φρασεολογία υποστηρίζει, γιατί να περιορίσουμε το κράτος και δεν καταργούμε αντίθετα τα παράσιτα, τους καταληστευτές και τους μεσάζοντες. Η απάντηση κρύβεται στις "χρονικές νησίδες" εκσυγχρονισμού που παρατηρήθηκαν αναμφισβήτητα στην Ελλάδα (πρώτες τριετίες Τρικούπη, Βενιζέλου, Κων.Καραμανλή, Σημίτη), όπου όταν επιχειρήθηκαν ήταν αφενός περιορισμένες χρονικά, αφετέρου ποτέ δεν τόλμησαν να αγγίξουν τον αξιακό πυρήνα της διαφθοράς, την ρίζα της κακοδαιμονίας.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, η φαυλοκρατία εμπλουτίστηκε με την πάροδο των ετών. Στα χρόνια της "Αλλαγής" η φαυλοκρατία "βάθυνε και πλάτυνε" καθώς νέα, εξίσου αδηφάγα τρωκτικά μέλη προστέθηκαν, όπως οι πανίσχυρες συντεχνίες του δημόσιου τομέα, οι στρατιές κομματικών "κοινωνικών αγωνιστών" υπό το πρόσχημα των επί δεκαετίες πολιτικά αποκλεισμένων ελλήνων.

Πρόσφατο πατεντάτο παράδειγμα φαυλοκρατίας οι εξαγγελίες της σημερινής ηθικολογούσας κυβερνητικής παράταξης η οποία μετά από πενταετή παρουσία στην εξουσία, ανακάλυψε ξαφνικά την ανάγκη διάλόγου από μηδενική βάση (!!) για την Παιδεία. Δηλαδή, μία κυβέρνηση χωρίς πυξίδα και στρατηγικούς στόχους για τη χώρα. Μοναδική στρατηγική, το γάντζωμα στην εξουσία της εν λόγω φατρίας και των συνδεόμενων μ' αυτήν συμφερόντων, διά του βασανιστικού ροκανίσματος του χρόνου. Στις καλένδες η επίλυση των προβλημάτων και στρίβειν δια του "διαλόγου" από τις ευθύνες. Τι μεγαλύτερη απόδειξη ότι μας κυβερνούν διαχρονικά οι φαυλεπίφαυλοι. Και πόσο πληκτικά επαναλαμβάνεται η οικτρή διάψευση των προσδοκιών.

Θα μπορούσε άραγε μια πεφωτισμένη ελίτ να αντικαταστήσει το σημερινό εσμό του αστείου πολιτικού προσωπικού και να τιθασεύσει τις παγιωμένες νοοτροπίες? Και πως θα δημιουργούνταν οι προϋποθέσεις δημιουργίας της? Στα εκατό χρόνια από την άνοδο Βενιζέλου στην εξουσία (1909), θα ήθελα την συμβολή των πιο παθιασμένων από μένα σε θέματα ιστορίας, συζητητών για μία περίοδο όπου η αδύναμη Ελλάδα, υπό πεφωτισμένη ηγεσία και επιδέξια διακυβέρνση, μεγαλούργησε τουλάχιστον στον στρατιωτικο-διπλωματικό τομέα.

Klotzen, nicht Kleckern 2

Διαβάζοντας για την περιπέτεια του κ. Χάρη Νικολαϊδη στις φυλακές της Ταϊλάνδης αγαπητέ μου, τι μου ήρθε στο μυαλό λέτε?

Ας μιλήσω λοιπόν λίγο για ένα θέμα, πιστεύω ενδιαφέρον για το πολυπληθές ακροατήριό μας. Πριν όμως ξεκινήσω, θα κάνω μια εισαγωγή / CAVEAT για σας τους νομομαθείς, γιατί έχω παρατηρήσει ότι πολλοί από αυτούς που αντιδρούν έντονα στα κείμενά μου, δεν έχουν κάνει τον κόπο να τα διαβάσουν προσεκτικά. Αν το έκαναν, θα έβλεπαν ότι σχεδόν σε όλα αφήνω χώρο και για την πιθανότητα ύπαρξης εκ διαμέτρου διαφορετικής εξήγησης για πρόσωπα ή γεγονότα, αρκετές δε, φορές μέσα στο ίδιο κείμενο εξετάζω τα merits όπως θα έλεγε και ο κύριος Βαψ. και των δύο (ή περισσοτέρων απόψεων). Αυτό που απλώς κάνω εδω μέσα (ή έτσι νομίζω τέλος πάντων), είναι να "καταθέτω" τις σκέψεις (σκέψεις, όχι παγιωμένες πεποιθήσεις ελπίζω) που μου γεννώνται από την επικαιρότητα ή κάποια πράγματα που έχω δει ή διαβάσει, χωρίς να υποστηρίζω ότι κατέχω κάποια ανώτερη αλήθεια ή φιλοσοφία ή δεν ξέρω και εγώ τι άλλο...

 

Στο προκείμενο, ένα Caveat θέλω να κάνω και εδώ, -επειδή ξέρω ποια θα ήταν η εύκολη κριτική για τις απόψεις που θα παραθέσω- και είναι το εξής:

 

Θέτω υπόψιν σας κάποια σχόλια του Ιστορικού Sir John Keegan (όχι του ποδοσφαιριστή Καραίσκο εντάξει?) του οποίου το status δεν νομίζω ότι αμφισβητείται, για τον γνωστό και μη εξαιρετέο David Irving. Λέει λοιπον ο Keegan:

In his Daily Telegraph review, British historian John Keegan wrote: "David Irving knows more than anyone alive about the German side of the Second World War. He discovers archives unknown to official historians and turns their contents into densely footnoted narratives that consistently provoke controversy... His greatest achievement is Hitler's War, which has been described as `the autobiography the Führer did not write' and is indispensable to anyone seeking to understand the war in the round. Now he has turned his attention to Joseph Goebbels... The result is a characteristic Irving book: 530 pages of text and 160 pages of relentless references..."

In his The Battle for History Keegan also wrote: "Some controversies are entirtely bogus, like David Irving's contention that Hitler's subordinates kept from him the facts of the Final Solution, the extermination of the Jews..." (p.10)

"No historian of the Second World War can afford to ignore Irving. His depiction of Hitler [in Hitler's War], by its relation of the war's development to the decisions and responses of Führer headquarters, is a key corrective to the Anglo-Saxon version, which relates the war's history solely in terms of Churchillian defiance and the growth of the Grand Alliance. Nevertheless, it is a flawed vision, for it is untouched by moral judgement. For Irving, the Second World War was a war like other other wars - naked struggle for national self-interrest - and Hitler, one war leaders among others. Yet, the Second World War must engage our moral sense. Its destructiveness, its disruption of legal and social order, were on a scale so disordinate that it cannot be viewed as a war among other wars; its opposition of ideologies, democratic versus totalitarian, none the less stark because democracy perforce allied itself with one form of totalitarianism in the struggle against another, invariably invests the war with moral content; above all, Hitler's institution of genocide demands a moral commitment." (pp.50-51.)

Το δεύτερο σχόλιο είναι επικριτικό και έχει κάποιο δίκιο. Πιστεύω ότι το τρίτο σχόλιο πλησιάζει περισσότερο στην αλήθεια για τον αμφιλεγόμενο Ιστορικό. Ο Keegan δηλαδή υποστηρίζει ότι ο Irving είναι η μεγαλύτερη εν ζωή αυθεντία σε θέματα Γερμανίας κατά τον Β' ΠΠ, εξαίρει την ικανότητά του να ξετρυπώνει έγγραφα από αρχεία που αγνοούσαν οι άλλοι Ιστορικοί, πλην όμως του καταλογίζει ότι δεν προσεγγίζει το θέμα του μεγαλύτερου πολέμου όλων των εποχών με όρους ηθικής, αν το μεταφράζω σωστά ("untouched by moral judgment"). 

Αυτό λοιπόν ήταν το Caveat, λέω τώρα εγώ λοιπόν:

Είναι φανερό αγαπητοί αναγνώστες, ότι το θέμα του B' ΠΠ ο Winston Churchill το είχε πάρει προσωπικά (όπως φοβάμαι και ο Hitler από ένα σημείο και μετά), χωρίς να υπολογίζει τις πολιτικές και οικονομικές επιπτώσεις, όπως αποδείχτηκε από τα γεγονότα (τα γεγονότα φίλοι μου, τα γεγονότα, όπως λέγει και ο νέος φίλος του αγαπητού μας Barry White, του επονομαζόμενου και «Σουλτάνου της κρεββατοκάμαρας»). Τα δε κίνητρά του, ήταν πιο ομιχλώδη από αυτά του Χίτλερ και σε τελική ανάλυση πολύ λιγότερο πολιτικά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μπορεί να παραγνωριστεί η προφανής ψυχοπαθολογική φύση της προσωπικότητας Hitler. 

 

Ωστόσο, στην περίπτωση του Χίτλερ, με μια απλή ανάγνωση του Mein Kampf, και ο πιο αδαής μπορεί να αντιληφθεί όχι μόνο τα πολιτικά του κίνητρα και τους στόχους που ήθελε να επιτύχει, αλλά και τα (πολιτικά ή στρατιωτικά) μέσα που θα χρησιμοποιούσε για να φτάσει σε αυτούς. Θα έλεγα δε, ότι αν μη τι άλλο, μέχρις ένα χρονικό σημείο, ακολούθησε με συνέπεια τον προ εικοσαετίας προγραμματισμό του. Άρα, ο οιοσδήποτε θα μπορούσε να διαβάσει τις οδηγίες χρήσης, και εάν το επιθυμούσε, να ψωνίσει το προϊόν. Ο γερμανικός λαός όπως απέδειξε και ο Βάρσος σε παλαιότερα σχόλια -καλώς ή κακώς- ψώνισε, χωρίς βέβαια -αλίμονο- να συμβουλευτεί τους διάφορους παγκόσμιους νταβατζήδες της "δημοκρατίας" και της "ελευθερίας". Αλλά αυτά έχουν οι εκλογές και η ο σεβασμός της ελεύθερης βούλησης του λαού, beware of answered prayers όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός του Κάτω Wisconsin, κάπως έτσι την πάτησαν και τώρα οι Ουιλσονιστές-Τροτσκυστές με τη "δημοκρατικώς εκλεγμένη" κυβέρνηση Χαμάς, και τώρα τρέχουνε... Για τον Churchill δε, και τα κίνητρά του, δεν μας φτάνουν οι ψυχαναλυτές και οι ψυχίατροι  του λεκανοπεδίου, για να τα αναλύσουν...

 

Don't get me wrong, θαυμάζω τον Curchill (αν και όχι σαν πολιτικό) σαν προσωπικότητα. Αρκετές από τις καταπληκτικές ατάκες και αφορισμούς του, έχω μάθει απ' έξω και τις χρησιμοποιώ για να κατατροπώνω αντιπάλους μου στις καφενειακές (δηλ. και εν καφενείω και καφενειακού επιπέδου) αντιπαραθέσεις μου με αντιπαθητικούς ή/και γραφικούς αριστεριστές ή/και πασοκτζήδες. Οι δε λόγοι του κατά τη διάρκεια του πολέμου, είναι σίγουρα αξεπέραστοι, και σαφώς απετέλεσαν καθοριστικό παράγοντα για την ανύψωση του ηθικού του Βρετανικού λαού, ειδικά δε, το θρυλικό διάγγελμα "Fight on the beaches...  " , πιστεύω ότι συνεχίζει να εμπνέει ακόμα και σήμερα ανθρώπους όπως πχ ο Νίκος ο Καραχάλιος, όταν αγωνίζονται -τσαλαπατώντας όποιον άτυχο τυχαίνει να βρίσκεται στο δρόμο τους- να εντοπίσουν ελεύθερη ξαπλώστρα στην Ψαρρού ή στο Καλό Λειβάδι.

 

Μια ακόμα παρατήρηση, ο Churchill ήταν κατά το ήμισυ αμερικανός, αν αυτό έχει κάποια σημασία. Αυτό δεν τον εμπόδισε βεβαίως να ξηγηθεί στους "συμμάχους" του αλμυρό φυστίκι, αποκρύπτοντας πληροφορίες ή παραπλανώντας τους άβγαλτους σε θέματα κατασκοπίας αμερικάνους (μην ξεχνάμε ότι η CIA ιδρύθηκε μόλις το 1947, βεβαίως με βρετανικό know-how, δείτε σχετικά και την ταινία του Robert Deniro, The Good Shepherd) σε σημείο που να συναγωνίζεται σε αυτό τους Γερμανούς (για τους Ρώσσους δεν το συζητώ, ήταν μακράν πρώτοι). Τα καημένα τα αμερικανάκια κάνανε μάγκα τον κάθε πικραμένο "σύμμαχό". Πληρώνανε τα κορόιδα το Los Alamos, για την ανάπτυξη ατομικών όπλων που θα έπλητταν τους "κακούς" γερμανούς, την επόμενη ημέρα τα σχέδια ήταν στα γραφεία κάθε ενδιαφερόμενου στη Μόσχα (μήπως και στο Λονδίνο?), προς μελλοντική χρήση εναντίον των αμερικανικών συμφερόντων. Τώρα μάλιστα, αυτές είναι συμμαχίες, πνεύμα και ηθική, από τον άξονα του "καλού". 

Αυτά για το hobby-horse μου αλλά και για ένα dead horse issue, ή μήπως όχι...

ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

"Ποτέ στην ζωή μου δεν κοιτάζω αν νίκησα ή αν ηττήθηκα...απλά συνεχίζω"
Ν.ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ

Είμαι διατεθειμένος να συζητήσω για ωρες με οποιονδήποτε περί της χρησιμότητας του Κοινοβουλίου-Νομοθετικής Εξουσίας στη χώρα μας.Εννοείται οτι στο μπλοκ αυτό δεν θα κάνουμε δασκαλίστικες,παιδαγωγικές,ηθικοαστοπλαστικές αναλύσεις για τον πολύτιμο θεσμικά ρόλο και το μεγαλείο του θεσμού της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας που χωρίς αυτόν οδηγούμεθα σε συγκεντρωτικές,αυταρχικές επιλογές και πρέπει να τον διαφυλάξουμε ως...μπλα μπλα μπλα.
Και ας αποδεχθούμε οτι έχει ιστορικά να επιδείξει μεγάλες στιγμές ανταλλαγής απόψεων,αντιπαραθέσεων,διαπραγματεύσεων και ρητορικών θριάμβων, η βουλή μας.Απο τις εποχές που τα πιτσιρίκια πωλούσαν τις εφημερίδες το μεσημέρι διαλαλώντας το πρωτοσέλιδο, με θέμα συζήτηση που έφτασε ως τα χαράματα στο "Ναό της Δημοκρατίας".
Τώρα τι κερδίσαμε αν κερδίσαμε απ΄ολα αυτά είναι αλλη κουβέντα.
Το σημερινό πάντως ξεθεμελίωμα και η σουργελοποιήση-καταβαράθρωση δεν έχει προηγούμενο.Αναρωτιέμαι δηλαδή σε τι μας ενόχλησε η Εφη Σαρρή που ήθελε να κάνει κι αυτή το κομμάτι της..Μα γύρισαν ποτέ πισω νομοσχέδιο οι βουλευτές της κυβέρνησης?Νυν και πρώην?Σήκωσαν έστω και μια φωνή διαμαρτυρίας σε κάτι που ενδεχόμενα διαφωνούν πάνω στο κείμενο του νομοσχεδιου?Νάρκη μεθ ονείρων στα έδρανα.Που και που κανένα σαχλό πρωινό που περνάνε απο την πλατεία Σύντάγματος αραδιάζουν καμμιά ιερεμιάδα προκειμένου να κρατήσουν το μαγνητοσκοπημένο απόσπασμα σε κανά σεντούκι και μετά να γυρίσουν στα χωριά τους και να πουν "Ορίστε χωριανοί τους τα έχωσα στην Αθήνα,τους τα είπα μια και έξω"
Φταιει και η τηλεοπτικοποίηση για τις ανάγκες βεβαίως των δελτίων που υποχρεώνει-σπανίως τους κοινούς βουλευτάς-αλλα τους αρχηγούς περισσότερο των κομμάτων να αναζητούν κάτι πομπώδες και βαρύγδουπο για να κάνει μπούγιο -σε στυλ Βουλής των Κοινοτήτων-μπας και το δείξουν τα κανάλια για κάποια δέκατα.Μονο που στην Μ.Βρεττανία το όλο θέαμα είναι σαφώς ανώτερο και εκλεπτυσμένο.
Αυτοί είναι οι βουλευτές μας αυτό είναι το πολιτικό μας σύστημα.
Όποιος φύγει απο το μαντρί τον τρώει ο λύκος.Ποιός τολμάει να φέρει αντίρρηση να κανει αντάρτικο να επιδείξει προσωπικότητα ακέραιη οταν θεωρεί οτι το κομμα ή ο αρχηγός δεν βαδίζουν καλά?Ο κος Αβραμόπουλος πχ βγήκε την Κυριακή σε δυο εφημερίδες τα έκανε μούσκεμα τα γύρισε,γελάσαμε όλοι θα ξαναμιλήσει το καλοκαίρι παλι.
Αλλα και αυτές τις αλησμόνητες φορές που κάποιοι απο τα μεγάλα κόμματα ανελήφθησαν λιγο πριν τους ουρανούς και οραματίσθησαν μεγάλες στιγμές ιπποσύνης,αναδοχής αξιωμάτων,θυρεών και τίτλων αφού ανασήκωσαν τα μανίκια τους,θυμάσθε τι έγινε?Ο Αρσενης:ελαβε:0,50%
Σαμαρας:5-6%και μετά 0,9
Αβραμόπουλος
Τσοβόλας
Και υποτίθεται οτι αυτοί οι άνθρωποι τρέχουν παντού,σφυγμομετρούν κουβεντιάζουν με στελέχη, κομματαρχες,εκπροσώπους επαγγελματικών τάξεων,βλέπουν τι γίνεται.Κι όμως η φιλοδοξία τους υπερισχύει..
Μα τι βλέπουν στον καθρέπτη και στα βλέμματα των ψηφοφόρων αυτοί οι ανθρωποι που εμείς δεν το βλέπουμε τελικα?Που ονειρεύτηκε ο Κος Αβραμόπουλος οτι θα φτάσει οταν κατέβασε νέο πολιτικό μόρφωμα?Πίστεψε οτι θα κερδίσει τη Νεα δημοκρατία και θα συντρίψει το Δικομματισμό?Μου θυμίζει έναν Ινδό φιλόσοφο που όταν ο Μ.Αλέξανδρος ζύγωνε την Ινδία είχε πεί"Μα τι θέλει πια αυτός ο Αλέξανδρος και κάνει τόσο δρόμο"
Πως δηλαδή εμείς τα απλά ανθρωπάκια σκεφτόμαστε με τις μέρες να μιλήσουμε σε καμμια γυναίκα και καταστρώνουμε σχέδια ολόκληρα ενώ ο Τσοβόλας αυτοκρίνεται ικανός να τα σαρώσει ολα και να ανατρέψει την Ιστορία?
Τι μεγαλομανία και βοναπαρτισμός κατατρέχει ορισμένους....!!!Το προεδριλίκι μήπως?Γιατί οπως λέει μια παροιμία: "Αν διατελέσεις πρόεδρος συλλόγου ή πόρνη μια φορά, ο τιτλος σου μένει για πάντα"
Κύριοι μόνο ο Καρατζαφέρης τα κατάφερε απ ολους αυτούς πηγαίνοντας ορθά σκεπτόμενος προς την ακρα δεξιά που υπήρχε κενό όντως(Κενό και στα κεφάλια μερικών)
Δεν καταλαβαίνουν κάποιοι οτι το χρίσμα του κόμματος τους κάνει αυτό που είναι.Οπως ο Καλιγούλας δηλαδή που στεφάνωσε τον ιππο του,βαπτίζωντας τον Καίσαρα και όλοι χειροκρότησαν.
Μια μέρα σε κρίση ορμονική προφανώς και μετά απο καμμια δυο ΜΑΛΑΜΑΤΙΝΕΣ παραπάνω είχε πετάξει την κοτσάνα και ο Ψωμιάδης παλαιότερα:"Οσο παίρνει ο ΣΥΡΙΖΑ παίρνω εγω μόνος μου"Κατέβα νομάρχα μου μονος σου χωρίς τη Ν.Δ και δεν θα βρείς ουτε το σταυρό της συζύγου σου.

ΤΑΞΗ. ΠΑΝΩ ΑΠ' ΟΛΑ, ΤΑΞΗ.

Μιας και έστω για δύο ημέρες αποκαταστάθηκε η τάξη (και ξεκουράστηκε και ο νόμιμος διαχειριστής κος Marwood), νομίζω ότι ήρθε η ώρα να πηγαίνουμε σιγά-σιγά.
Επειδή έχουμε και δουλειές, αλλά κι επειδή επίσης βαρεθήκαμε να κάνουμε τον φύλακα της τάξης σε αυτό το blog, παραδίδουμε τη διαχείριση στα χέρια του νόμιμου κατόχου, κου Marwood. Πλέον επικρατεί ησυχία και ασφάλεια .

Ο ταραξίας τιμωρήθηκε όπως του έπρεπε. Ρεζιλεύτηκε αρκετά, μας έκανε και γελάσαμε με την καρδιά μας (με την υστερία που τον έπιασε) και τέλος απομονώθηκε, έστω και προσωρινά.
Φαντάζομαι την έκπληξή του όταν είδε για πρώτη φορά την κεντρική του ανάρτηση αλλοιωμένη, αλλά και τον πανικό του όταν είδε την ταυτότητά του πλαστογραφημένη κατά τη διαδικασία ανάρτησης σχολίων. Χα,χα,χα,χα. Ακόμα γελάω που το θυμάμαι...
Θεωρούμε λοιπόν το συμβάν λήξαν. Οι αναρτήσεις του έμειναν για ικανοποιητικό χρονικό διάστημα, οπότε θα τις διαγράψω.

Εναπόκειται στον κο Marwood το αν θα τον δεχτεί πάλι στο blog...Πάντως, αν τον δεχτεί, το mail μου είναι γνωστό στον Marwood, οπότε αν χρειαστεί πάλι βοήθεια για να τον συνετίσει μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μου. Αν και τώρα που το σκέφτομαι, καλό είναι ανά τακτά χρονικά διαστήματα να ρίχνω και καμμιά ματιά από μόνος μου. Επίσης, σας φυλάω και μία έκπληξη που θα σας τη φανερώσω εν καιρώ.
Όσον αφορά εσένα ταραξία, θα σου πω το γνωστό ρητό:

"Θα ξαναγυρίσουμε.....Κι όταν ξαναγυρίσουμε η γη θα τρέμει κάτω από τα πόδια μας"

Klotzen, nicht Kleckern!

Ανακοινώνω στους φίλους του ιστολογίου ότι στο εξής, χρέη διαχειριστού θα εκτελεί και ο φίλος μας Λοχαγός Βάρσος, τον οποίον καλωσορίζω και του εύχομαι καλή δύναμη στην δύσκολη αυτή αποστολή.  Ελπίζω αυτή η προσθήκη να βοηθήσει να ανεβεί λίγο το επίπεδο εδω μέσα.

“NOMOI” ΤΑΞΙΣ ΗΘΙΚΕΣ

 

DISCLAIMER 1

Μετά από δεκαπενταετή απρόσκοπτη(!) παρουσία στο διαδίκτυο, γνωρίζω πολύ καλά ότι γίνονται παρεξηγήσεις και "εξάπτονται" τα πάθη ευκολότερα και με μεγαλύτερη συχνότητα από ότι στην πραγματική ζωή (για το θέμα αυτό υπάρχει ολόκληρη παραφιλολογία και με θεωρίες όπως ο Νόμος του Godwin κλπ). Για αυτό και έχει νόημα να τηρούμε κάποιους κανόνες, το λεγόμενο Netiquette, πέστε τους και savoir vivre, όσο σχολαστικοί και αστείοι μας φαίνονται, για να περνάμε καλά και να μην χαλάμε τις καρδιές μας, έτσι βούι?

DISCLAIMER 2

Σε αυτά τα πλαίσια, σπεύδω να διευκρινίσω ότι ό,τι θα πω παρακάτω, δεν έχει ισχύ διατάγματος ή φετφά (αν και πολύ θα ήθελα να είχε), ούτε υποστηρίζω ότι στην ανάλυση που κάνω δεν μου διαφεύγουν κάποιοι παράγοντες. Είναι οι απόψεις μου και αν θέλετε τις λαμβάνετε υπόψη, αν δεν θέλετε όπως έχω ξαναπεί, έχω και άλλες.

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Ένας άνθρωπος που εκτιμώ πολύ, έθεσε ως βασικούς κανόνες για την επιλογή θεματολογίας στα «πολιτικά» blogs (τους συνιστώ ανεπιφύλακτα), τα “Don’t beat a dead horse” και “Don’t ride the hobby horse” , εγώ δε, θα προσέθετα και έναν τρίτο πολύ σημαντικό, το «Don’t ride the White Horse». Θα ήθελα ωστόσο, καταστρατηγώντας και τους τρεις παραπάνω κανόνες, να πάρω το λόγο επί προσωπικού και επί του Προσωπικού. Παρακαλώ, παρακάτω:

Ας ξεκινήσω πρώτα από τους Συνεργάτες, όχι βοήθεια:

Trueman: Ρε συ Τούρμπαν, είναι το τρίτο ή τέταρτο κείμενό σου στη σειρά που ουσιαστικά επαναλαμβάνεις τα ίδιο πράγματα. Επίσης ο τρόπος με τον οποίον εκφράζεις τις απόψεις σου αποπνέει, επίτρεψέ μου να πω, μια μιζέρια και μια γκρίνια καθαρά ελληνική-ανατολίτικη. Ωστόσο ομολογώ, ότι και εγώ αναγνωρίζω στον εαυτό μου πολλά ανατολίτικα χαρακτηριστικά, αν αυτό σημαίνει κάτι, καθώς και ότι είμαι μεγάλος φαν των ιστοριών του πιο μεγάλου ανατολίτη λαϊκού φιλόσοφου, Χότζα.

Παρεμπιπτόντως, μιας και αναφέρθηκε το όνομά του τις προάλλες, στο σημερινό του άρθρο ο Κασιμάτης στο Βήμα κάνει μια εκπληκτικής συλλήψεως παρομοίωση της κοινής αγροτικής πολιτικής με αυτό που ονομάζουμε "στανταράκι" (βέβαια αυτά τα ξέρουν μόνο τα σέξι αγόρια όπως ο Βούης, εμείς που τέτοια τύχη). Με μια κουβέντα, τα λέει όλα, και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Με αυτό στο μυαλό, σου λέω ότι νομίζω ότι οι σωστές σε γενικές γραμμές απόψεις σου, θα πρέπει να σερβίρονται σε πιο ελκυστικό πακέτο.

Σε κάθε περίπτωση, θεωρώ δεδομένο ότι όλοι οι συμμετέχοντες στο blog, σε γενικές γραμμές συμφωνούν για το ελαττωματικό πολιτικό μας σύστημα, ως ένα σημείο και για τον ελαττωματικό χαρακτήρα μας ως λαού. Το χωνέψαμε αυτό ρε μάγκα, το εμπεδώσαμε. Ομοίως καταλάβαμε ότι οι καλύτεροι θεωρούναι από τον vapsomallia οι (και κραγμένες αδελφές κατά τον Σμήναρχο Rudel) άγγλοι, από το Βάρσο οι ναζιστές και ο διάσημος καθηγητής Crap-Meister, και από τον Βούη οι κομμουνιστές, ο Λουμούμπα και ο Πολ-Ποτ κοκ κοκ. Καιρός να πάμε παρακάτω, που λέει και ο βάρδος της νεοπλουτοπασοκικής τάξης και διάδοχος του Γιώργου Νταλάρα (παράξενο που δεν συμμετέχει και αυτός στο μπλογκ) Αντώνης Ρέμος...

The Artist formerly known as Karaiskos, currently known as "Ξυπνάς μέσα μου το Βούι": Τώρα τι να πω για σένανε ρε μαγκίτη. Τα λόγια είναι περιττά. Καταρχάς είσαι μάστορας του argumentum ad hominem (στο λέω έτσι γιατί υποψιάζομαι ότι είσαι τριτοδεσμίτης) και συνεχής επιβεβαίωση του Νόμου του Godwin, πασπαλισμένα με ύβρεις και άναρθρες κραυγές. Στην αρχή, που λες, ήσουν τσαχπίνης και με άρεσες πολύ. Μετά πήρες το ρόλο σου πολύ στα σοβαρά και σε έπιασε ο επαναστατικός οίστρος άντρα θέλω τώρα τόνε θέλω. Αμάν πια με την επανάσταση εσύ και ο Αλέκος, δηλαδή Ημαρτον ρε ή μάλλον Χου ρε!

Kyuss: Νoμίζω ότι επειδή αυτό μάλλον είναι ολλανδικό, όπως πχ ο αγαπημένος επιθετικός της Liverpool, Dirk Kyut, μεταφράζεται στα ελληνικά ως κούης, όπως λέμε Ντίνος Κούης. Δηλαδή, Ντίνο, Ντίνο είσαι εδώ?

Πάμε τώρα στους τακτικούς σχολιαστές μας:

Βάρσος: Εσύ κύριε λοχαγέ-ζαχαροπλάστη-Πρέκα, κατά τη γνώμη μου, υποπίπτεις στο blogging αμάρτημα του Fisking, με μια ιδέα αλαζονείας στον τρόπο έκφρασης. Μου δίνεις εντύπωση ανθρώπου με ακλόνητες βεβαιότητες, και όπως έχω πει και αλλού, απλές (ξε)παστρικές λύσεις για πολύπλοκα προβλήματα που "ταλανίζουν" την ανθρωπότητα για πολλούς αιώνες. Επίσης, δεν αφήνεις τίποτα να πέσει κάτω, όλα τα σφάζεις και όλα τα μαχαιρώνεις, χρησιμοποιώντας μια τρόπον τινά Προκρούστεια κλίνη για να τα φέρεις όλα στα μέτρα της ιδεολογίας σου, που από ότι φαίνεται, και σε αυτό μοιάζεις με τον Καραίσκο, αποτελεί για σένα δογματική αλήθεια, και μάλλον εξ' αποκαλύψεως, αφού δεν έχει δοκιμαστεί επί της ουσίας επί μακρόν πουθενά, εξόν από ένα μικρό διάστημα στη γερμανία, που από ότι φαίνεται το έχεις εξιδανικεύσει (βλ. video clip του προφίλ σου).

Ένα άλλο γεγονός το οποίο επίσης με χαλάει, είναι το ad nauseam name dropping διαφόρων φιλοσόφων και φιλοσοφιών, σχετικών ή ασχέτων, ίδιον του κλασσικού έλληνα ξερόλα, στο οποίο και οι δυο σας επιδίδεστε (εσύ και ο Ντίνος Βούης δηλαδή), αραδιάζοντας ονόματα και θεωρίες, στα οποία μπορεί να έχετε εμβαθύνει ή μπορεί και όχι, (δεν μπορώ να το ξέρω), και που πολλές φορές χρησιμοποιούνται για κατασκευή και επικόλληση ετικετών-χαρακτηρισμών για “flaming” του αντιπάλου, με τον ίδιο τρόπο που χρησιμοποιούντο από τους κομμουνιστές circa εποχής δικών Μόσχας. Δηλαδή είσαι βυζαντινιστής, όχι είσαι σταχανοβιτιστής όχι είσαι...κοκ κοκ. Εγώ και για τους δυο σας έχω να πω ότι είσαστε Αλεφαντιστές-Ζουγανελιστές, αλλά μου αρέσει που εκφράζεστε με παπαρρησία.

Τέλος, θεωρώ Λοχαγέ Ριζόγαλέ μου, ότι είσαι η ζωντανή απόδειξη του νόμου του Godwin από την ανάποδη.

Vapsomallias: O εν λόγω κύριος είναι για μένα ένας πολύτιμος συνομιλητής, αν μη τι άλλο, λόγω του ότι είναι από τους ελάχιστους (και όχι μόνο ιντερνετικά) με τους οποίους μπορώ να συζητήσω ή να πάρω μια γνώμη, όπως και έχω κάνει άλλωστε, για θέματα και πρόσωπα -περιθωριακά ίσως για τους περισσότερους- που όμως εμένα με απασχολούν αρκετά, και άπτονται της βρετανικής pop culture. Από εκεί και πέρα, από όσα έχω καταλάβει, πρόκειται για έναν φιλελεύθερο, σε πολλά σημεία με παλαιοσυντηρητικές απόψεις, (κάτι σαν έναν μικρό PJ O’ Rourke δηλαδή). Με δυο λόγια σωστός ο παίκτης.

Hans Ulrich Rudel: Είναι ένα πρόσωπο το οποίο βαθύτατα εκτιμώ, ένας ήρωας πολέμου, καθ' όλα αξιοσέβαστος, τον οποίο θα ήθελα να παρακαλέσω να αυξήσει τη συχνότητα των παρεμβάσεών του.

ΚΛΑΣΟΜΠΑΝΙΑΣ: Εδώ πρέπει να πω, ότι χαίρομαι που εμφανίστηκε και άλλος αριστερός στο ιστολόγιο για να μην αισθάνεται μοναξιά ο φίλος μας.

Barry White: Ποιός είμαι εγώ που θα μιλήσω για τον μέγιστο Barry? Σε ευχαριστούμε Barry για τη συμμετοχή σου στο χαζομπλόγκ μας, πρώτον γιατί με την παρουσία σου δίνεις ελπίδα σε όλους μας, καθώς αποδεικνύεις ότι υπάρχει μετά θάνατον ζωή, και δεύτερον γιατί η εμφάνισή σου στο blog απετέλεσε αφορμή για τη διατύπωση του Πρώτου Νόμου του Marwood, που παραθέτω ευθύς αμέσως, εις την αγγλική βεβαίως για να αποκτήσει και παγκόσμια διάσταση:

Λέγω λοιπόν:

The 1st Law of Marwood on Internet Discussions:

«As a blog discussion grows longer, the probability of the appearance of someone claiming to be Barry White, or even Barry White himself, seeking to woo or making indecent proposals to the seemingly more "serious" or as some might put it, "self important" commentators, approaches one.»

Όπως κάθε νόμος όταν πρωτοδιατυπώνεται, επιδέχεται διορθώσεων, συμπληρώσεων και Corollaries. Περιμένω τα δικά σας.

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

Godwin's Law: As a Usenet discussion grows longer, the probability of a comparison involving Nazis or Hitler approaches one

Fisking: A point-by-point refutation of a blog entry or (especially) news story. A really stylish fisking is witty, logical, sarcastic and ruthlessly factual; flaming or handwaving is considered poor form.

Black Sheep

Σε σημερινό δημοσίευμα έγκυρης βορειοευρωπαϊκής εφημερίδας εξιστορείται συνομιλία του δημοσιογράφου με αξιωματούχο της ΕΕ, που υποστήριζε ότι η Ελλάδα δεν έχει θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση, λέγοντας περιφρονητικά ότι «η Ελλάδα δεν είναι στην ουσία μια πολιτιστικά ευρωπαϊκή χώρα, αποτελεί τμήμα της Μέσης Ανατολής… απλά ακούστε τη μουσική τους»!

(http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_28/01/2009_265117)

Είναι μία σειρά δημοσιευμάτων στον ευρωπαϊκό τύπο αλλά και δηλώσεων αξιωματούχων της Ε.Ε. που δείχνουν ότι πλέον έχει χαθεί η ψυχραιμία των Ευρωπαίων με την Ελληνική Μπανανία. Η κατάσταση είναι χειρότερη από την δεκαετία του ’80, όπου και τότε η άθλια μεσανατολική Μπανανία (μαύρο πρόβατο) ήταν συνώνυμη με τις απάτες και την κοροϊδία των ευρωπαίων φορολογουμένων με τα κοινοτικά ταμεία στήριξης.

Χωρίς διάθεση μηδενισμού, τα κονδύλια αυτά δεν διοχετεύθηκαν σε αναπτυξιακές επενδύσεις (που θα μπορούσαν να απογείωναν την χώρα) αλλά ροκανίσθηκαν εν πολλοίς σε ιδιοτελείς σκοπούς. Ενώ λοιπόν την δεκαετία του ’80 ο Καραγκιόζης-ζήτουλας (άλλως Καφριστάν, Ελλάντα, κλπ.) έπαιζε σχεδόν εν ου παικτοίς με τα ευρωπαϊκά κονδύλια, τώρα έχουν προκύψει τα νέα κράτη-μέλη και συνεπώς το αναλογούν κομμάτι από την πίτα έχει σχεδόν αφανιστεί.

Κι όμως, 30 χρόνια μετά, ο Καραγκιόζης-ζήτουλας συνεχίζει να απαιτεί ανερυθρίαστα την στήριξη του σκληρά εργαζόμενου Γερμανού, Σουηδού, Ολλανδού κ.ο.κ. φορολογουμένου για να τροφοδοτήσει την αρρωστημένη νοοτροπία του λαού και την κρατική σαπίλα και να ταΐσει εγχώριους κηφήνες, λαμόγια και έτερα πτερόεντα που εν αφθονία παρεπιδημούν στους κόλπους του.

Όμως, η εποχή της τεχνητής ευδαιμονίας των απερχόμενων γενεών τελείωσε και τα βάρη καλούνται να πληρώσουν ανισομερώς οι νεότερες γενιές (για τις οποίες χύνουν κροκοδείλια δάκρυα οι ΚουκουεδοΑλαβάνοι) καθώς και οι επαγγελματικές τάξεις που δεν μπορούν να εκβιάζουν.

Επιπρόσθετα, ενώ η γελιοποίηση και ο διασυρμός που υφίσταται το κράτος-ζήτουλας (πρωτοφανές για μή τριτοκοσμική χώρα) δεν συγκινεί κανέναν, ωστόσο είχε και έχει καταστρεπτικές συνέπειες. Το όνομα και η φήμη (που σε πολλές περιπτώσεις αποτιμάται περισσότερο από υλικά ή άυλα περιουσιακά στοιχεία) έχει αφεθεί, τις τελευταίες δεκαετίες, στην λαϊκιστική ισοπέδωση της εγχώριας αριστεράς με μοιραίο άνθρωπο, τον έλληνα Χομεϊνί του Οκτώβρη του ‘81.

Banana Republicans

Οι αγρότες λοιπόν απαιτούν τα «δίκαια» αιτήματά τους. Όσο δεν γίνεται αυτό, ανυποχώρητη η συμπαθής αυτή τάξη της ελληνικής κοινωνίας, κλείνει με το προσφιλές νεοελληνικό «έτσι γουστάρω», όλους τους δρόμους, κόβοντας την Ελλάδα στα δεκαδύο. Σαν αποτέλεσμα, τα collateral damages αυξάνονται γεωμετρικά. Προϊόντα σαπίζουν, εργαζόμενοι που απασχολούνται στον παγωμένο τομέα των μεταφορών (για τις υποδομές των οποίων πληρώνουμε δισεκατομμύρια) θα απολυθούν, τελωνεία παραμένουν κλειστά με σημαντικές απώλειες για το σύνολο του εμπορίου, ο τουρισμός πλήττεται, ταξιδιώτες αναβάλλουν τις υποχρεώσεις τους και πάει λέγοντας.

Το μοτίβο είναι γνωστό. Κάθε (συμπαθής και καλομαθημένη) τάξη στην Ελλάδα έτσι αντιλαμβάνεται τη προάσπιση των συμφερόντων της. Αβασάνιστα και με το μικρότερο δυνατό κόστος για την ίδια απαιτεί την ικανοποίηση των αιτημάτων της φορτώνοντας βέβαια την λυπητερή στους υπολοίπους. Όταν βέβαια δεν είναι δυνατή η ικανοποίηση αυτών των αιτημάτων ουρλιάζει για έλλειψη «διαλόγου» από την εκάστοτε κυβέρνηση και απειλεί για τα χειρότερα.

Στην περίπτωση δε που παίρνει αυτό που θέλει, αυτό γίνεται συνήθως με μεγάλο κόστος για την υπόλοιπη κοινωνία και για την εκάστοτε κυβέρνηση που δειλή μπροστά στο πολιτικό κόστος υποχωρεί ατάκτως στις παράλογες, ενίοτε, απαιτήσεις των συντεχνιών.

Είναι αυτή η ηθική , ή καλύτερα η έλλειψη της, που μας χαρακτηρίζει. Η κατακερματισμένη κοινωνία που αντανακλά την εγωπαθή, βαλκανίζουσα ιδιοσυγκρασία του νεοέλληνος και που θεωρεί δίκαιο μόνο το ατομικό ή συντεχνιακό συμφέρον, αλλά όχι το συλλογικό.

Και μια αέναη πολιτική λαϊκίστικη συνθηματολογία και ανευθυνότητα που για άγρα ψήφων ανεβαίνει στα τρακτέρ και σπέρνει ανέμους ως αντιπολίτευση, για να θερίζει θύελλες σαν κυβέρνηση.

Και η εικόνα της Ελλάδας για έναν τρίτο παρατηρητή ; Μιας κακόγουστης μπανανίας όπως συνήθως.

Σεμνά και Ταπεινά αλά Αμερικάνα

Επειδή άκουσα -σε replay- και τον Πάσχο Μανδραβέλη  (τον οποίον τιμώ βέβαια), να αναφέρεται στις εξαγγελίες του Obama, έχω να σχολιάσω τα εξής: 

Γελάει ο κόσμος...

Πριν αλέκτωρ φωνήσαι έσπευσε να επιβεβαιώσει όλους αυτούς που έλεγαν ότι ο τύπος είναι σαχλαμάρας, χειρότερος μάλιστα από τον σακαφλιά Al Bore. Πρώτη του απόφαση λέει είναι να κλείσει το Guantanamo. Εδώ μια μικρή διακοπή για ειδήσεις για κωφαλάλους με τον Βαγγέλη Πουλάκη: you kouf me baby! 

Αυτό σε μάρανε ρε κακομοίρη, τα ανθρώπινα δικαιώματα των τρομοκρατών? μου έρχεται στο μυαλό αυτό που λέει ο θυμόσοφος λαός μας: βρακί δεν έχει ο κ&λος μας, λουλούδια θέλει ο π@%τσος μας...

Αμ το άλλο, διέταξε λέει τους επιτελείς του να είναι σεμνοί και ταπεινοί, και να μην δωροδοκούνται από λομπίστες. Σας θυμίζει κάτι αυτό?

Τι με λες τωρα βρε Obama, αφού το είπες εσύ τώρα είμαι βέβαιος ότι όλοι θα είναι καλά παιδιά... Προφανώς το γεγονός ότι υπήρχε ολόκληρο Sarbanes-Oxley Act  ,  ο πιο αυστηρός, δρακόντειος θα έλεγα, νόμος (αναγκαστικός δηλαδή) εταιρικής διακυβέρνησης και ηθικής των συναλλαγών, και παρ' όλα αυτά έγινε κουρελόχαρτο από τους διάφορους Madoff και Lehman, που ήσαν όλοι τους συνομιλητές και κολλητάρια του "συστήματος" Washington, στο οποίο ανήκει το 99% του επιτελείου δεν λέει κάτι στον "ιδεολόγο" νέο πρόεδρο. 

Ότι λοιπόν δεν κατάφερε η άρτια αυτή νομοθετική ρύθμιση, και το πιο ανεπτυγμένο σύστημα ελέγχων του κόσμου, θα το καταφέρει με τα λόγια του ο Obama. Μια και είναι έτσι, εγώ θα του πρότεινα ως πιο αποτελεσματική λύση, αυτή του υπνωτισμού ... 

Συντρίμ Τημ

Δυό λόγια για Obama και τη νέα αμερικανική προεδρική θητεία.

Εμείς από το blog αυτό (παρ' όλο που δεν υπήρχε τότε) υποστηρίζαμε τον McCain*, έναν τίμιο και αξιοπρεπή άνθρωπο, POW και ήρωα πολέμου, που παρ' όλο που είχε υψηλή αξία για τον εχθρό (βλ. σχόλιο κ. Κατσαπιάλη για υιό Στάλιν κλπ) όντας γιος εν ενεργεία Ναυάρχου, αρνήθηκε να συμμετάσχει σε οποιαδήποτε κατα παράβαση της σειράς προτεραιότητας ανταλλαγή αιχμαλώτων. 'Ετσι προτίμησε να περάσει 5 χρόνια στις άθλιες φυλακές των VC,  αδιαμαρτύρητα, σαν ένας αληθινός Αμερικάνος Ήρωας. Ένας επιπλέον λόγος για την προτίμησή μας, ήταν το γεγονός ότι μολονότι πιστός ρεπουμπλικάνος, τήρησε απόσταση ασφαλείας τα τελευταία χρόνια από την καταστροφική πολιτική της (αιχμάλωτης των νεοσυντηρητικών πρώην τροτσκιστών) κυβέρνησης του W, σε σημείο που να θεωρείται από το κομματικό κατεστημένο σχεδόν αντάρτης. Τέλος, μέτρησε συναισθηματικά και το γεγονός ότι καταλαμβάνει την έδρα της γερουσίας για την πολιτεία της Αριζόνα (και όχι κάποια φλούφλικη πολιτεία), την οποία τίμησε ο μεγάλος Barry Goldwater.

Η κάτω βόλτα όμως για τον φίλο μας τον McCain άρχισε όταν καθ' υπόδειξη επικοινωνιολόγων και διαφόρων άλλων μάγων, επέλεξε την Sarah Palin για αντιπρόεδρο, μια τραγική επιλογή που έγινε εντελώς στο πόδι και μόνο για -βραχυπρόθεσμα- επικοινωνιακά οφέλη. Δεν θα αναλύσω εδώ την περίπτωση Palin, γιατί το θέμα μας είναι άλλο, πάντως φάνηκε ότι η επιλογή αυτή του στοίχισε πολύ, εγώ δε πιστεύω ότι με έναν καλύτερο υποψήφιο αντιπροέδρο θα είχε αρκετά καλύτερη τύχη.

Αλλά bygones are bygones που θα έλεγε και ο Κίμων, φτάσαμε έτσι σήμερα να "γιορτάζουμε" την στέψη του πρώτου μαύρου (άντε ελαφρώς καφετή) προέδρου: Παρακολουθώντας τα debates είδα έναν άνθρωπο αναμφισβήτητα έξυπνο (αν και δεν τον φτάνει τον Clinton, τον πλησιάζει) με απίστευτη αυτοκυριαρχία και ψυχραιμία under pressure, που φάνηκε ότι πίστευε αυτά που έλεγε και είχε όρεξη για δουλειά. Τα ίδια πράγματα περίπου είδε και ο υιός του William F, Christopher Buckley και προέβη στο αδιανόητο! (αλλά γι' αυτό το θέμα μια άλλη φορά). OK καλά όλα αυτά, αλλά πάμε στην ταμπακιέρα:

H άποψή μου είναι ότι η "ιδιαιτερότητά" του θα τον καταστήσει μοιραία αιχμάλωτο των διαφόρων συμφερόντων (βλ. και JFK). Μη με παρεξηγείτε, φυσικά και δεν είμαι οπαδος ντετερμινιστικών δογμάτων και συνωμοσιολογικών θεωρήσεων του κόσμου, φυσικά και υπάρχουν πολλά, και πολλές φορές αντικρουόμενα συμφέροντα ακόμα και μέσα στην ίδια κυβέρνηση, τα οποία επιδίδονται σε ένα αέναο power game για να περάσουν τη γραμμή τους. Δεν υπάρχει κάποιο σκοτεινό διευθυντήριο, ωστόσο είναι σαφές ότι επί προεδρίας W, ίσως και λόγω της συγκυρίας (9-11?, ποιός ξέρει, θα μας πει ο ιστορικός του μέλλοντος) το πάνω χέρι το είχαν οι νεοσυντηρητικοί, διάβαζε (για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους), AIPAC. Κατά την εκτίμησή μου, αυτός ήταν και ο λόγος που ακολουθήθηκε η εξωτερική πολιτική που ακολουθήθηκε, και η οποία κατηγορήθηκε όχι μόνο από τον Obama αλλά και (πιο διακριτικά βεβαίως) από τον McCain ιδίως προς το τέλος. Άρα το ερώτημα είναι, θα αλλάξει αυτή η πολιτική, και αν ναι, πως?

Τα πρώτα σημάδια είναι το λιγότερο απογοητευτικά. Ο εν λόγω, όχι μόνο έπαιζε κρυφτό κατά την πρόσφατη κρίση και τον εντόπιζαν σε διάφορα golf courses με χαβανέζικα πουκάμισα μεσ' στην τρελή χαρά, αλλά διόρισε ένα επιτελείο εξωτερικής πολιτικής μούρλια τι να σου λέω τώρα, με πρώτη και καλύτερη τη φρικαλέα Hillary, προφανώς για να ρεφάρει η ίδια, από τη χασούρα της προεκλογικής της καμπάνιας (η θέση αυτή έχει πολλά perks που θα έλεγε και ο πατήρ Εφραίμ). Για να μη μιλήσουμε για τον Chief of Staff του (σα να λέμε το Ρουσσόπουλό του ) ο οποίος επέλεξε να υπηρετήσει στον Ισραηλινό στρατό(!), πέρα από το γεγονός ότι είναι γιος πρωτοπαλίκαρου του Irgun (δηλ. στην καλύτερη περίπτωση, ένας Γρίβας εις τη νιοστή). Είναι αυτό που λένε, και το Likud να έκανε την κυβέρνηση, θα έβαζε και κανέναν άσχετο, έτσι για ξεκάρφωμα δηλαδή. Ένα πρώτο δείγμα άλλωστε έδωσε με τις κωλοτούμπες που κάνει για το θέμα του Ιράκ (ναι θα φύγουμε, αλλά όχι αμέσως, να το σκεφτούμε λιγάκι, λες να μείνουμε τελικά κλπ) και για τις άλλες μαγκιές που πουλούσε εκ του ασφαλούς, κατά την προεκλογική του καμπάνια. Αλλά κατά τα άλλα, το Guantanamo θα το κλείσει, πάνω απ' όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα και η σωτηρία της αρκούδας της πίνδου, πολύ ΓΑΠ μου θυμίζουν όλα αυτά. Και δεν έπιασα ακόμα την οικονομική του πολιτική...

Τέλος πάντων, στη δική μου συνείδηση η προεδρία αυτή είναι ήδη καταδικασμένη, και όχι μόνο αυτό, αλλά πολύ φοβάμαι ότι μέχρι να φτάσουμε στο τέλος της θητείας του, θα του έχει μείνει μόνο η Oprah... Ελπίζω βέβαια να κάνω εγώ λάθος, επειδή όμως ξέρω ότι κάθε έλληνας που σέβεται το εαυτό του, έχει άποψη για τον πρόεδρο των ΗΠΑ, αναμένω τα σχόλιά σας.

* Για να είμαστε ακριβείς, τον Ron Paul υποστηρίζαμε, αλλά μας τελείωσε νωρίς, οπότε το μη χείρον...

Dream Team

Νομίζω, ότι μπορώ πλέον να αποκαλύψω ότι στις επόμενες εκλογές ψηφίζω δαγκωτό ΣΥΡΙΖΑ. Είναι αλήθεια ότι ήμουνα λίγο ατακτούλης και ξέφευγα, όμως η πιθανότητα σύνθεσης μιας κυβέρνησης όπως ακολουθεί παρακάτω, δεν αφήνει πολλά περιθώρια για την τύχη της ψήφου μου. Σταχυολογώ, για να καμφθούν και οι πλέον δύσπιστοι:

Πρωθυπουργός Αλέκος (Statesman. Case Study στην Σχολή Κέννεντυ του Χάρβαρδ)

Υπουργός Εξωτερικών Αλέξης. Πολυδιάστατη προσωπικότητα με ισχυρές διασυνδέσεις στα μεγάλα διεθνή κέντρα αποφάσεων (Νικαράγουα, Βενεζουέλα, Γένοβα, προάστια του Παρισιού, κ.α. )

Πρόεδρος της Βουλής, Δημήτρης Στρατούλης. Σαν πρώτο βήμα ο Πρόεδρος θα χορηγήσει ελεύθερας στα θεωρεία για τους κουκουλοφόρους και τους απεργούς-συνδικαλιστές της Πλατείας Συντάγματος. Στην αίθουσα θα επιτραπεί το ποπκορν και τα κοκταίηλ, ενώ καταργείται κλωτσηδόν η αστυνομική διεύθυνση της Βουλής .

Υπουργός Εθνικής Οικονομίας Λαφαζάνης Π. Ισχυρό του σημείο: αγωνιστής της δημοκρατίας,( κατά δήλωσή του μάλιστα «υπέστη διώξεις για τη δράση του»), με άριστες σπουδές (Μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής Κατάληψης της Νομικής το 1973). Βαψομαλλιάς από τις φαβορίτες και πάνω.

Υπουργός Παιδείας Γρηγόρης Ψαριανός, «la crème de la crème» του πολιτικού μας πολιτισμού. Η σοβαρότητα του οποίου επιβάλλει την άμεση (διακομματική συναινέσει) τοποθέτηση του στο πηδάλιο του κρίσιμου τομέα της παιδείας.

Υπουργός Δημόσιας Τάξης: Περικλής Κοροβέσης, ο οποίος στο συγκλονιστικό βιογραφικό του μας αποκαλύπτει ότι γεννήθηκε από τους γονείς του,

Υφυπουργός, υιός Βούτσης

Υπουργός Υγείας Γρηγόρης Βαλλιανάτος, για την καταπολέμηση της μάστιγας του αιώνα,

Υπουργός ΜαΘρά, Τ.Κουράκης , ο γίγας των βαψομαλλιάδων, συγγραφεύς του παγκόσμιου έπους "Το σκούντημα του αγκώνα",

Υπουργός Πολιτισμού Μάκης Κοψίδης, πινελιά αισθητικής τελειότητας με λιγδωμένο convertible μαλλί και χωρίστρα στο πλάι από δεξιά προς τ’ αριστερά,

Υπουργός Άμυνας, ο κομμάντο Ευαγγελία Βλάμη,

Υπουργός Γιάννης Μπανιάς (το πληκτρολόγιο αρνείται να συνεχίσει την περιγραφή για αυτόν τον κολοσσό της πολιτικής)

Υπουργός Δικαιοσύνης, Κώστας Καζάκος (θα αποσπασθεί με βίαιη προσαγωγή από το ΚΚΕ). Αρχιδικαστής του Λαϊκού Δικαστηρίου των φεστιβάλ της ΚΝΕ στο Σκοπευτήρι. Προήδρευσε στην μητέρα των Δικών ενάντια στους Αμερικανούς, με τα γνωστά ολέθρια, για τους τελευταίους, αποτελέσματα.

ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΟΧΙ ΒΟΗΘΕΙΑ 2

Ένα τελευταίο σχόλιο για Huntington κλπ, για να το κλείνουμε το θέμα γιατί έχουμε και δουλειές.

Όπως γνωρίζει και ο οποιοσδήποτε χαζός που έχει παρακολουθήσει κάποια ταινία του Coppola ή του Scorsese, χωρίς να χρειάζεται να έχει εντρυφήσει στους κώδικες του οργανωμένου εγκλήματος όπως κάποιοι εξ΄ημών στο φαιδρό αυτό ιστολόγιο, εάν δεν είσαι εξ' αίματος ιταλός, δεν μπορείς να γίνεις full member κάποιου σχετικου outfit. Το πολύ πολύ να γίνεις associate, εάν κριθεί ότι η συνεργασία μαζί σου είναι επωφελής για την οικογένεια. Επί παραδείγματι, δείτε ότι στο Goodfellas, ο Jimmy (R. Deniro) που ήταν ιρλανδός, δεν μπορούσε να μετέχει επί ίσοις όροις στη λειτουργία και στις αποφάσεις της φαμίλιας, και γι' αυτό χρησιμοποιούσε τον ιταλό Joe Pesci, προκειμένου να διεισδύσει στα ενδότερα με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα. Ίδιο ρόλο είχε και ο εβραίος Hyman Roth (παρεμπιπτόντως, χαρακτήρας που ο μεγάλος Mario Puzo είχε βασίσει στον Meyer Lansky, οργανωτή της Διασκέψεως της Αβάνας) στο Godfather IΙ που ήταν στενός συνεργάτης του Νονού, άλλα όχι μέλος της οικογένειας.

Με δυο λόγια, ακόμα και για έναν ηλίθιο είναι προφανές ότι οι Σαουδικές Αραβίες αυτού του κόσμου είναι associates των ΕΠΑ και όχι partners. Όταν τελειώσει πχ το πετρέλαιο, έχετε την εντύπωση ότι θα ασχοληθούν περαιτέρω? Μάλλον όχι λεω εγώ. Η Τουρκία, λόγω της συμμετοχής της στο ΝΑΤΟ αποτελεί μια κάποια εξαίρεση, ο ίδιος ο H. τη χαρακτηρίζει "Torn country" δηλ. διχασμένη ανάμεσα στο κεμαλικό κατεστημένο που θέλει να την παρουσιάσει ως ευρωπαική χώρα, και την πλειοψηφία του λαού που κάθε άλλο παρά ευρωπαίοι αισθάνονται.

ΥΓ. Θα ήθελα και την συνδρομή του κ. Βάρσου ως πιο ειδικού στα θέματα RICO.

Our man in Ηavana?

Φαντάζομαι ότι τα συναισθήματα που θα δημιουργήθηκαν στους ιθαγενείς, όταν αντίκρυζαν τον χλωμό νεαρό, ψηλό  και γενειοφόρο galiciano δικηγόρο, μια επιβλητική και υποβλητική μορφή, να εισέρχεται θριαμβευτής μαζί με την φαιοπράσινη κουστωδία του, στο Hotel Naciοnal (τόπος διεξαγωγής, ας μην ξεχνάμε, και της Διασκέψεως της Αβάνας κάποια χρόνια νωρίτερα), ήσαν παρόμοια με αυτά των ακοντιοφόρων και χαλκαδοφόρων προγόνων τους, όταν κάποιους αιώνες πριν, παρακολουθούσαν την αποβίβαση του εξ' ίσου χλωμού γενειοφόρου καστιγιάνου Hernán Cortés και της μαυροφορεμένης συνοδείας του, στις ακτές του κοσμοπολίτικου και κοσμικού (κοσμικότερου όλων θα έλεγα) νησιού τους. (Μια ιδέα μπορείτε να πάρετε από την τελευταία σκηνή του Apocalypto του Mel Gibson).

'Εκπληξη και δέος.

Ο άνθρωπος αυτός στα επόμενα πενήντα χρόνια ταλαιπώρησε και απογοήτευσε τον (φίρδην μίγδην) λαό του, ωστόσο σαφώς λιγότερο από τους διάφορους (μουλάτους) Μπατίστες που προηγήθηκαν ή θα ακολουθούσαν, αν δεν είχε παρέμβει. Νομίζω ότι για το λόγο αυτό (και παρ' όλη την τυχοδιωκτική εξωτερική πολιτική, που ήταν και το μεγάλο του λάθος), θα πρέπει να βάλουμε στον líder máximo θετικό πρόσημο (ίσως ο μόνος κομμουνιστής ηγέτης μαζί με τον Γιαρουζέλσκι που το αξίζει).

How to Tell the Madoffs From the Buffetts

http://www.cnbc.com/id/28371977



Άλλα χρήσιμα αναγνώσματα για το 2009 και όχι μόνο (τα θεωρώ ιδανικά δώρα για νέους)




Αυτό εδώ από κάποιον που ξέρει καλύτερα


As I see it




και last but not least μια Βιογραφία



ΥΓ: Τελικά οι σεναριογράφοι του 24 έχουν κληρονομικό χάρισμα. Το prequel της έβδομης σεζόν πραγματεύεται μια διεθνή κρίση κατά τη μεταβατική περίοδο μεταξύ προεδριών.

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: EINAI AYTO MAKETO?

Το whom it may concern

Η παραπάνω φωτογραφία είναι από τις λίγες που δικαιώνουν απόλυτα το χιλιοπαιγμένο κλισε "μια εικόνα αξίζει χίλιες λέξεις".

Και μια και είμαστε εδώ ένα κουιζ: Ποιοί είναι και γιατι χαίρονται οι παραπάνω εικονιζόμενοι?

α. Είναι "επενδυτές" και πανηγυρίζουν την εισαγωγή άλλης μίας εταιρείας συμφερόντων του κυρίου με το μούσι στο κέντρο, στο Χρηματιστήριο (όπως NYSE, βλέπε κουδουνια, σφυράκια, κομφετί)?
β. Είναι μέλη της WWF και επιχαίρουν γιατί επιτέλους η δικαιοσύνη έδειξε τις οικολογικές της ευαισθησίες εμποδίζοντας το περιβαντολογικό (sic) έγκλημα που πήγε να διαπραχθεί στον Βοτανικό?
γ. Είναι οπαδοί της τοπικής αυτοδιοίκησης και ταυτόχρονα της νεοκευνσιανής προσέγγισης στην οικονομίας (που είναι άλλωστε και της μοδός), και γιορτάζουν μια ακόμη χρήσιμη στρατηγική δαπάνη της Δημοτικής Επιχείρησης Προβολής και Επικοινωνίας Πειραιά, που μάλιστα έγινε προσπερνόντας περιττές γραφειοκρατικές τυπικότητες όπως δημόσιοι διαγωνισμοί, υποβολή προσφορών κλπ?

Παρ' όλο που οποιαδήποτε από τις παραπάνω απαντήσεις θα μπορούσε να είναι σωστή, καμία τους δεν είναι, μιας και η φωτογραφία πάρθηκε στις 11/5/2003 στις εξέδρες του γηπέδου Ριζουπόλεως, και οι εικονιζόμενοι προφανώς εμψυχώνουν τον κοινωνικό αγωνιστή Τάκη Τσουκαλά στον τίμιο αγώνα του να καταρρίψει το ρεκορ guiness καρπαζιάς με θύμα τον άτυχο εθνικό μας τερματοφύλακα-δενδροκηπουρό (όπως λέμε τερματοφύλακας -γιατρός).

Και επειδή ο καθένας στο είδος του, ενόσω ο κος Κατσαπιάλης ήταν στις επάλξεις μαζί με την εξεγερμένη νεολαία μας, εγω κρυβόμουν, που αλλού, στο (ελεύθερο) Κολωνάκι...

Τούτη η φωτογραφία λοιπόν, μου ήρθε στο νου, καθώς ροβολόντας προχθές τις απόκρημνες και επικίνδυνες πλαγιές του Λυκαβηττού, τη προσοχή μου τράβηξε κάτω από την ιερή κολώνα του da capo (που θα λεγε και ο α.π.) μία κεφάτη παρέα, που απ' όσο μπόρεσα να διακρίνω, απετελείτο από τους αξιότιμους κ.κ. Ν. Πατέρα, Σ. Ψυχάρη, Ν. Κακαουνάκη και στην οποία θα προσετίθετο αργότερα και ο Ι. Β. Βαρδινογιάννη. Τι να συζητούσαν άραγε οι επιφανείς αυτοί συμπολίτες μας?

Ίσως την αναθεώρηση -πια- της όμορφης εκείνης μακέτας που έχει καταστεί μήλον της έριδος και πέτρα του σκανδάλου τρόπον τινά, για όσους εξ' ημών είναι οπαδοί του τριφυλλοφόρου σωματείου (μακριά από μας), αλλά και για τους ευαίσθητους και τρυφερούς συπολίτες μας, που ως άλλοι θαυμασταί του μεγάλου John le Carré, ζουν με το όνειρο να διαιωνίσουν στην πόλη μας, ένα σκηνικό παρόμοιο με αυτό στο οποίο εκτυλίσσεται η δράσι ενός από τα πιο ωραία μυθιστορήματά του, του the Constant Gardener (στα ελληνικά ο Επίμονος Δενδροκηπουρός) που περιγράφει τις περιπέτειες ενός Άγγλου διπλωμάτη στη μαγική και εξωτική Kibera του Nairobi.

ΥΓ: Καθώς αποχωρούσα, έφτασαν στ' αφτιά μου οι κραυγές κάποιου τηλεπωλητή από την τηλεόραση του διπλανού μαγαζιού του θρυλικού Pero: Δυνατά και Ελληνικά, Δυνατά και Ελληνικό φώναζε, ή κάτι τέτοιο, δεν κατάλαβα καλά...

Karagöz

Ισχύει (κι επιβεβαιώνεται καθημερινά) η κατά Χάντιγκτον θεωρία ότι η νεώτερη Ελλάδα δεν ανήκει στο ευρωπαϊκό-δυτικό πολιτισμικό και αξιακό πλαίσιο. Πολύ χειρότερα, καθώς δεν μετείχε ενεργά στην διαμόρφωση αυτών των αξιών, δεν μπόρεσε ποτέ να τις αφομοιώσει σε ικανοποιητικό βαθμό.

Είτε μας αρέσει είτε όχι, περισσότερα πολιτισμικά κοινά έχουμε με τους Τούρκους γείτονες μας ή με αραβικούς λαούς παρά πχ. με τους Γάλλους ή τους Αγγλοσάξονες. Χυδαία και ευτελή συμπύκνωση της ελληνικής νοοτροπίας αποτελεί ο εξ ανατολών ήρωας του Καραγκιόζη. Σύμβολο κουτοπονηριάς, ωχαδερφισμού, τεμπελιάς, λαϊκισμού και συμφεροντολογικής μικρόνοιας, βρήκε πρόσφορο έδαφος εδώ, δοξάζεται και συνεπώς διδάσκεται ως πρότυπο γενεών.

Για το λόγο αυτό βλέπουμε ότι έννοιες-πυλώνες του ευρωπαϊκού διαφωτισμού όπως δημοκρατία, ελευθερία, αξιοκρατία, ισηγορία, κοινωνική δικαιοσύνη, κλπ. κακοποιούνται βάναυσα ακόμα και σήμερα σε αυτή την χώρα. Σαν αποτέλεσμα, η Ελλάδα ακροβατεί επί δεκαετίες μεταξύ Βαλκανοαφρικανικής μπανανίας και δυτικόστροφης προοπτικής. Το δεύτερο συμβαίνει λόγω κυρίως μιας δυτικοστραφούς πολιτικής ελίτ που σε κάποιο ευτυχές "τάιμινγκ" έλεγχε τις εξελίξεις στην χώρα μας.

Απλοϊκές εξηγήσεις του τύπου φταίει η Δεξιά, η Αριστερά, οι ξένοι, οι πολιτικοί, ο καπιταλισμός, κλπ. για την ελληνική παρακμή (αν υπήρξε ποτέ νεοελληνική ακμή) αποδεικνύουν ακριβώς την έλλειψη ορθολογισμού (δυτική αξία που δεν την διδαχθήκαμε ποτέ) από την οποία πάσχουμε εγγενώς. Σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο οι έλληνες (αδιακρίτως πολιτικής τοποθέτησης, οικονομικής κατάστασης ή επιπέδου μόρφωσης) έχουμε την ατυχία να αγνοούμε τις αρχές του ευρωπαϊκού διαφωτισμού.

Ο ουσιαστικότερος δεσμός μας με την Δύση αποτελεί η προσμονή των παχυλών επιδοτήσεων που εισέρρευσαν τις τελευταίες δεκαετίες. Στο πρόσωπο της τότε ΕΟΚ βρήκαμε την χρυσή αγελάδα των κουτόφραγκων για άρμεγμα . Ψυχολογικά όμως ποτέ δεν ταυτιστήκαμε. Σε όλες τις βασικές επιλογές της Δύσης είμασταν "απέναντι". Επί παραδείγματι, στην πρώην Γιουκοσλαβία η Δύση ανέγνωσε εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, κυρίως από σέρβους χασάπηδες, εμείς δηλώσαμε αλληλεγγύη στους τελευταίους. Δεν κρίνω την στάση μας, απλά παραθέτω ένα από τα πολλά παραδείγματα που στοιχειοθετούν το ψυχικό χάσμα με την δυτική σκέψη.

Όπως πολύ σοφά διεπίστωσε πρώην πρωθυπουργός (και κατηγορήθηκε για αυτό), αυτοί είμαστε. Πρέπει να το αποδεχτούμε. Και να αναλογιστούμε πώς ο καθένας μας θα μπορούσε να βοηθήσει προς την αντίθετη κατεύθυνση. Για την οποία δεν ξέρω σε πόσες δεκαετίες θα συμφωνήσουμε...

Jack Bauer is back

Ας κάνουμε και κάτι χρήσιμο για τους φίλους του blog πέρα από τις συνήθεις π*π*ρολογίες. Επιτέλους ξεκινά η 7η σεζόν του 24, της τηλεοπτικής σειράς του Fox, που που προέβλεψε αρκετά από αυτά που ζούμε σήμερα και ίσως θα ζήσουμε στο μέλλον...

Καρφωμένοι λοιπόν στις οθόνες μας από 11/1/2009 για να απολαύσουμε μια ακόμη έκρηξη βίας και αναρχίας στις Ε.Π.Α. (κατά την ορολογία του Ριζοσπάστου), την οποία θα κουλαντρίσει και εν τέλει θα καταπνίξει ο Jack αφού βέβαια καταπατήσει κάθε νόμο, αρχή, σύνταγμα και λοιπές περιττές συμβάσεις, βασανίσει συνεργάτιδες (όπως καταλαβαίνω από το trailer), "ανακρίνει"τέως και νυν φίλους και τελικά αφήσει τον κυρίως κακό να διαφύγει γιατί πρέπει να ξαναεμφανιστεί στην επόμενη σεζόν...

Δείτε προς το παρόν το trailer και θα επανέλθουμε.

ΣΥΝ-ΚΑΗΚΑΜΕ

Η εμμονή που δείχνει ο κύριος Γκαβασιάδης εδω πέρα, αυτός ο Ανδρέας Μπονόβας (ή να πω Ανδρέας Μικρούτσικος?) του (οινο)πνεύματος, στην υπεράσπιση του χαζοσύριζα και των κατσαπλιαδοϊδεωδών του, πλέον έχει αρχίσει να γίνεται τουλάχιστον κουραστική, ανιαρή και μπανάλ μπορώ να πω.

Ο μόνος λόγος για τον οποίον κάποιος θα μπορούσε να υποστηρίζει το εν λόγω (παρα)μόρφωμα, είναι για να περιβάλη με ιδεολογικό μανδύα την δυσφορία του να υποβληθή στην ταλαιπωρία του κατ' ελάχιστον δισεβδομαδιαίου νιψίματος, λουσίματος και κοψίματος των ονύχων, που επιτάσσουν οι  αρχές και αξίες όχι του δυτικού πολιστισμού βεβαίως (καθώς οι σχετικές απαιτήσεις εκεί είναι πολύ πιο αυστηρές), αλλά ακόμα και εκείνων των πρωτόγονων κοινοτήτων του αμαζονίου και της ιάβας-παπουα νέας γουινέας, που αντιδρούν στη θέα ελικοπτέρων και αεροπλάνων εκτοξεύοντας εναντίον τους ακόντια και βέλη.

Θέλω παρ' όλα αυτά να του επισημάνω, προς μεγάλη μου θλίψη μάλιστα, οτι η στάση του αυτή, έρχεται σε πλήρη αντιδιαστολή και δείχνει να παραβλέπει  και να αγνοεί  ως εκ τούτου, τον τιτάνιο αγώνα αυτού του ιδίου του Νίκου Αναστόπουλου, κατά την ένδοξη δεκαετία του '80, προκειμένου να εμφυσήσει στις τοπικές φυλές ιθαγενών, τα άγνωστα σε αυτές μέχρι τότε, ιδανικά της καθαριότητος των αμασχαλών και άλλων τινών μελών του ανθρωπίνου (?) σώματος.

Δες, άκου, και προβληματίσου λοιπόν φιλαράκο...

ΥΓ Ήθελα να πώ Ανδρέας Μπάρκουλης

Generalissimo Karamanlis

Ο Σημίτης μιλάει για ΔΝΤ, η ΤτΕ λέει ότι είναι ανοησίες (τι θα έλεγε?), ποιόν να πιστέψουμε?

Εγώ τείνω προς την άποψη Σημίτη, οπότε αν γίνει έτσι κυριε Κατσαπιάλη ετοίμασε μπαλακλάβες και μολοτοφ, γιατί πάμε για το κυρίως πιάτο.

ΚΑΠΕΤΑΝ ΚΑΨΟΚΑΛΥΒΑΣ

Διάβασα λοιπόν και σήμερα τη στήλη του Πρετεντέρη όπως κάνω σχεδόν κάθε πρωί. Παραδέχομαι ότι παλαιότερα τον διάβαζα κυρίως για να εκνευριστώ, πλην όμως τώρα τελευταία δείχνει να συνέρχεται σιγά σιγά. Βεβαίως αυτό ενίοτε έχει και κάποιο κόστος. Διαβάστε παρακαλώ παρακάτω.

Για παράδειγμα σήμερα, διατυπώνει το (αφελές δήθεν) ερώτημα που θα ήθελε πολύ να ήταν και ρητορικό, τι να πει στα παιδιά του για τη δικαιοσύνη, τις κακές δικαστικές αποφάσεις κλπ κλπ. Κατ’ αρχάς βαρέθηκα να ακούω διαφόρους σελέμπριτυς να επικαλούνται τα παιδιά τους (επί ματαίω μάλιστα), όλοι πια, όλα τα κάνουν για τα παιδιά τους, αμαρτάνουν για τα παιδιά τους ρε παιδί μου, όπως πχ ο κύριος Β. ο οποίος θα είχε την αμέριστη εκτίμηση και συμπαράστασή μου αν έλεγε «στα παπάρια μου ρε μαλάκες τα μούλικα, για την πάρτη μου τα έφαγα τα λεφτά γιατί είμαι γυμνασμένος ΟΥΚας δύτης και καραμπουζουκλής και γουστάρω να τα φάω με γκόμενες ξανθιές βουλευτίνες και όχι μόνο». Και τι είδους παιδιά έχει στην τελική ο Πρετεντέρης, που του κάνουν τέτοια (ηλίθια όπως θα αποδείξω παρακάτω) ερωτήματα? Ο Αλέξανδρος ο 14χρονος επιστολογράφος της Ελευθεροτυπίας είναι γιός του? Εγώ από ότι θυμάμαι τα βασικότερα ερωτήματα που έκανα στους γονείς μου και που εξέφραζαν τις βαθύτερες ανησυχίες μου ήταν τι ώρα θα φάμε (επιτέλους) και αν θα μου δώσουν χαρτζηλίκι για να πάω σινεμά να δω το τελευταίο πόνημα του Τζορτζ Κοσμάτος.

Πάμε παρακάτω τώρα, αφού εξηντλήθη το απόθεμα αμφιβόλου χιούμορ μου στην προηγούμενη παράγραφο, να μιλήσουμε και λίγο σοβαρά (!). Δηλαδή εσύ ρε Πρετεντέρη (κατά το έλα δω ρε Μπούς του μπαρπαγιάννη Λάτση), πού ήσουνα όλα αυτά τα χρόνια μπορείς να μας πεις σε παρακαλώ? Που ήσουνα όταν ο τίμιος αποκαλυπτικός ρεπόρτερ Στέλιος (έτσι λέγεται?) Βορίνας απεκάλυπτε ένα απίστευτο και ασύλληπτων διαστάσεων και πολυπλοκότητας σύλληψης, και πλήρως καθετοποιημένο κύκλωμα, που εξέδιδε δικαστικές αποφάσεις α λα καρτ, για όποιον κατέβαλλε το ανάλογο τίμημα, και στο οποίο συμμετείχαν παπάδες και μοναχοί (καμία έκπληξη εδώ), low life δικαστές με περίεργα γούστα (ομοίως καμία έκπληξη), κυρα-κατίνες δικαστίνες επιπέδου κατερίνας γιουλάκη στο ρετιρέ, αλλά και άλλες λάγνες ερωτιάρες με ακριβά πάθη, ομού με (τριτο?)κοσμικούς δικηγόρους ομόσιτους εκλεκτών συνεχιστών της ιεράς παραδόσεως της κυρίας Ελένης Χαλκούση? Με δυό λόγια δηλαδή, σχεδόν όλοι οι «πυλώνες» της βλαχομπογδανο-αθηναϊκής κοινωνίας όπως την ξέρουμε.

Όλοι οι παραπάνω περιγραφόμενοι, δούλευαν σαν καλογρασαρισμένο γερμανικό μοτέρ, με μοναδικό σκοπό τον εύκολο πλουτισμό τους, εκμεταλλευόμενοι ΟΛΟΙ, τις θέσεις που τους είχε εμπιστευθεί ο χαζός ελληνικός λαός, και αδιαφορώντας για τη δυστυχία που θα προκαλούσαν οι αργυρώνητες δικαστικές αποφάσεις στους άτυχους αντιδίκους, με τις συνακόλουθες επιπτώσεις που αυτές είχαν στο κοινωνικό σύνολο. Στο κύκλωμα αυτό συμμετείχαν κύριε Π. όπως προείπα, εκτός από τους αναμενόμενους, δηλαδή παπαδαριό και κακομοίρηδες ή/και θρησκόληπτοι βλαχοδικαστές, και άτομα «υπεράνω υποψίας», που μπορεί να χαιρετούσες ή να χαιρετάς ακόμη, στα κολωνάκια που συχνάζεις. Κάποιοι από τους οποίους (οι νεότεροι) το παίζουν golden boys, διάγοντας βίο (έτσι νομίζουν) κακεκτύπου ρώσσου ολιγάρχη, ανοίγοντας γκαζοζοειδείς σαμπάνιες στη Ζήνα, και κοκκορευόμενοι για τα νομικά(?) τους ανδραγαθήματα(??) εν μέσω χασμουρητών σε ανεμοδαρμένα ξερονήσια, στα οποία ειρήσθω εν παρόδω, όπως πληροφορούμαστε, ο Κούγιας δεν πατάει το πόδι του ποτέ. Την ίδια στιγμή, οι γηραιότεροι εξ αυτών και alleged εγκέφαλοι του κυκλώματος, υπόδικοι αρκετοί από αυτούς για απάτες και έξω με εγγυήσεις, την έχουν δει πρυτάνεις της δικηγορίας και βαυκαλίζονται ότι είναι (παρα)λόρδοι ή country gentlemen my arse, στις απόκρημνες και αφιλόξενες πλαγιές το Λυκαβηττού.

Αλλά επειδή τελικά όλα εδώ πληρώνονται, δεν πιστεύω να σε χάλασε το καζίκι που ξηγήθηκε σε σένα και στους ομοϊδεάτες σου το ΣτΕ, έτσι? Μήπως αναρωτιέσαι πως ο bleeping γιος αυτουνού, για τον οποίον η Παραρρήγα ανήγειρε ανδριάντα στα αιματοβαμμένα χώματα του Γράμμου, και ο οποίος σε συνεργασία με τον υιό ετέρου αγωνιστού της δημοκρασίας κυβερνούσε τη χώρα για αρκετά χρόνια, μπόρεσε να κάνει τη δουλίτσα του ωραία και παστρικά (πεντακαθαρίδης!) και σε σας καημένα βαζελάκια βάζουν όλο προσκόμματα οι μοχθηροί «πολίτες» της καθ’ ημάς Φαβέλας, συνεπικουρούμενοι από τους κακούς κουκουλοφόρους του Σύριζα, που αιφνιδίως και οψίμως άρχισαν να ανησυχούν για το well-being παραγκών και καλυβών. Αχου μωρέ, στενοχωρήθηκα τώρα…

ΥΓ Τώρα που ξαναδιαβάζω το άρθρο του βλέπω ότι αναφέρεται στα «νέα παιδιά» γενικώς και όχι στα παιδιά του συγκεκριμένα. Whatever…

Los Katsapliados

Παρακολουθούσα τώρα δα, το δελτίο ειδήσεων του σκαι. Νομίζω ότι η εικόνα μιλάει μόνη της και τα σχόλια είναι περιττά. Απλώς θα ήθελα να εξάρω την τόλμη και αυταπάρνηση του ρεπόρτερ Τίμου Παπαδόπουλου, να βρεθεί σε απόσταση αναπνοής από τους νεαρούς αυτούς αμφισβητίες του κατεστημένου, χωρίς το, άκρως απαραίτητο για τέτοιες περιστάσεις, μανταλάκι για τη μύτη.

ΜΙΚΡΟΑΣΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

Η ιδιαιτερη εμμονη σου στο θεμα της προσωπικης καθαριοτητας αποκαλυπτει και την μικροαστικοτατη συνειδηση σου.Τοσο μικρουτσικο αστικη που θα δικαιολογουσε και εναν ελαφρυ σνομπισμο στο κειμενο μου γι αυτο και ζητω συγνωμη.Αλλωστε ο θυμοστοκος λαος μας το εχει πει.Η καθαριοτητα ειναι μιση αρχοντια.Πραγματικα φτανω να πιστεψω οτι υπαρχουν ανθρωποι σ αυτην τη χωρα που ζουν στο γνωστο ελληνικο μιζερο μοτιβο της κακομοιριας και πλενομενοι φαντασιωνονται μεγαλεια.Περιττο να πω οτι η ιδεολογια του μπανιεροβιου μικροαστου.του ξυρισμενου του νοικοκυρη συνοδευεται απο πολλα αλλα παρακμιακα.Η μεγαλυτερη μεριδα κομπαζει αρχοντικα απολαμβανοντας στον καθρεφτη στην εκκλησια και στα μπουζουκια το καλοραμμενο Sprider κοστουμι.(κατι ηξεραν οι κου κου λοφοροι που το εκαψαν) Οι υπολοιποι κανουν και επαναστατικες υπερβασεις.Απο μερακλιδιλικι ψωνιζουν μπος η αρμανι και παριστανουν τους αποντες οταν ο διαχειριστης τους αναζηταει για τα κοινοχρηστα..Η βρωμα των χνωτων προδιδει.Σαμπανια και μυζηθρα.Με ολα αυτα παει η μικροαστικη καθαριοτητα.Και με ενα αρωμα γιναμε πραγματικα.Μα τι καραναβαλι ειναι αυτο.Αλλωστε ολα τα παλια αρχοντικα που πιστευουν στην αιματολογικη γεννετικη ανωτεροτητα-οπως και εσυ manhood- στις Βερσσαλιες ας πουμε πιστευαν οτι οι οσμες των ευγενων σωματων δεν ανεδυδε καμμια μυρωδια και ουτε πλενονταν.Την εκ γεννετης ανωτεροτητα την πιστευουν και οι βρεττανοι βεβαιως.Μεχρι που τους εκανε ρομπα στους ομοεθνεις τους ο Kim Filby.

ARBEIT MACHT FREI

Καλά μας τα λες κύριε Καλταβερίδη, αλλά δεν μας είπες τίποτα για τον φορεστγκαμπικό αρχηγό σου Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος κυκλοφορεί με φαβορίτα ροκαμπιλάδικη και κοκκοράκι Εντι Κόχραν, 35άρα πουρή πλέον, ενώ η πολιτική (?) του σκέψη (??) είναι επιπέδου μέλους δεκαπενταμελούς κατά τις καταλήψεις επί μητσοτάκη, όπου και μπήκαμε στην τελική ευθεία προς την απόλυτη καταστροφή της σχολικής παιδείας (αυτό δεν επιδέχεται αμβισβήτησης), προκειμένου να φτάσουμε στο σημερινό σημείο όπου η αγραμματοσύνη που χάρισε απλόχερα η αριστερή κυριαρχούσα ιδελογία της μεταπολίτευσης στα πιτσιρίκια, ήρθε και έδεσε με την εγγενή ηλιθιότητα της φυλής, με τα γνωστά αποτελέσματα.

Για πες μας για το τυπάκι αυτό λοιπόν, που στο νεσεσερ του το καλοκαίρι όταν πηγαίνει στη γαύδο και στη δονούσα με τους υπόλοιπους κατσαπλιάδες που έχουν μείνει άπλυτοι από την εποχή της γένοβας για να θυμούνται τις ηρωικές στιγμές, το μέγιστο χώρο σίγουρα καταλαμβάνει (αν εξαιρέσεις τα υλικά για κατασκευή μπάφων και το κεφάλαιο του μαρξ σε εικονογραφημένα) υπερμέγεθες σεσουάρ τύπου twin turbo, γιατί μπορεί η ιδεολογία του να επιτάσσει βρώμικια αμασχάλη και μπίχλα εν γένει, ο επικοινωνιολόγος του όμως του έχει πεί ότι το κοκοράκι αρέσει πολύ στις ξεμωραμένες τζατζόγριες που τον λιγουρεύονται και πρέπει να το συντηρεί πάση θυσία και σε όλες τις συνθήκες.

Εχω τρείς λέξεις για το κόμμα σου Αντε πλυθείτε ρΕΕΕΕ!

Property for sale

Μετά το σχόλιο του vapsomallia το έψαξα λίγο στο youtube, και τι βρήκα! Το country cottage του uncle Monty όπως είναι σήμερα

και στη wikipedia http://en.wikipedia.org/wiki/Sleddale_Hall

Με αφορμή την εκτέλεση Λαζαρίδη

....Though I'm innocent, til proven guilty
I'ma try to get filthy, purchase a club and start up realty
For real G, I'ma fullfill my dream....